Post-travel depressie: somberheid na reizen

10 jan 2020

Na een lange reis keerde Anne weer terug naar Nederland. Hoewel ze erg had verlangd naar haar oude vertrouwde thuis, bleek naar huis teruggaan veel moeilijker dan gedacht. Ze viel in een gat en werd somber. “De cultuurshock van naar huis terugkeren had ik totaal niet verwacht.”

Omgekeerde cultuurshock

De lichten van Schiphol zijn al in zicht. Het is grauw en donker buiten. Het is koud en het regent. Op straat gaan mensen schuil onder hun dikke winterjas. “Op straat merkte ik op dat niemand blij oogde. Mensen leken totaal in hun eigen wereld te leven. Niemand zei elkaar gedag en in bussen en treinen keek iedereen op hun smartphone. Zo deprimerend. In andere landen zijn mensen juist vrolijk en heel open naar elkaar, ook op straat. Ik kon totaal niet met dat contrast omgaan. Het leek wel op een cultuurshock zoals ik dat op reis wel eens ervoer, maar dan heel heftig, en nog in mijn eigen land ook.“

“Eenmaal terug in Nederland had ik nergens meer plezier in. Ik voelde me zo down.”

Somberheid

Na enige tijd terug in Nederland voelt Anne zich steeds vaker somber en neerslachtig. “Ik had nergens meer plezier in. Ik voelde me zo down. Ook had ik geen eetlust meer en sliep ik slecht. Ik dacht de hele tijd aan mijn tijd op reis, hoe fantastisch alles daar was, en aan hoe vreselijk ik Nederland vond. Ik kon maar niet wennen.“

 

Onbegrip

Anne vertelt dat haar familie en vrienden haar reisverhalen niet meer konden aanhoren. “Ze luisterden niet meer. Ik voelde heel weinig begrip vanuit mijn omgeving. Mijn ouders vonden bovendien dat ik me niet zo moest aanstellen en verwachtten dat ik mijn leven gewoon weer op zou pakken. Want ik had tenslotte toch al die tijd in het paradijs geleefd..?” Ook met haar oude vriendengroep leek het ineens niet meer te klikken. “Na het zien van de wereld vond ik dat mijn vrienden zich maar met oppervlakkige dingen bezig hielden. Op reis had ik veel mensen ontmoet die zich spiritueel oriënteerden en een diepere laag van het leven onderzochten. Ik vond totaal geen herkenning meer bij mijn vrienden in Nederland. Ik voelde me zo alleen in die tijd. Het leek wel alsof niemand me begreep.”

Eenzaamheid

“Ik begon me heel eenzaam te voelen. Ik zette me af van alles dat met Nederland te maken had. En ik bleef anderen vertellen hoe de maatschappij in elkaar steekt. Maar ik vond bij niemand herkenning. De eenzaamheid die dit bracht was vreselijk. Ik dacht steeds: Ik ben de enige die dit gevoel heeft en er is niemand die mij begrijpt.”

 

Wegvluchten

“Ik bleef me maandenlang rot voelen. Elke dag wilde ik wegvluchten, het eerste het beste vliegtuig terug naar Thailand pakken. Totdat er een moment kwam dat ik daadwerkelijk een ticket kocht. Ik ben toen opnieuw op avontuur gegaan. Want zodra ik eenmaal op reis was, voelde ik me vrij. En bevrijd van al mijn problemen. Eenmaal daar aangekomen realiseerde ik me echter al snel dat dit een illusie is. Dat je je problemen echt niet thuis achterlaat. Je kunt er nou eenmaal niet van wegrennen. Dus keerde ik na een half jaar toch weer terug naar Nederland.”

“Die beginperiode in Nederland was zo zwaar dat ik steeds wilde wegvluchten.”

Leegte en gemis

Ze vertelt dat ze besloot om hulp te zoeken. “Ik realiseerde me dat ik aan mezelf moest werken. In Azië had ik me korte tijd wel oké gevoeld, maar mijn somberheid en leegte waren niet verdwenen. Ik verlangde naar een ‘thuis’, en ik miste ook Nederlandse dingen zoals de seizoenen en een boterham met pindakaas. Maar ik was ook bang. Bang voor die heftige gevoelens die ik had ervaren bij mijn eerste terugkeer.” En die kwamen deels weer terug, zegt ze. “Die beginperiode in Nederland was heel zwaar. Elke dag wilde ik opnieuw wegvluchten, maar ik bleef. Het voelde ik alsof ik vast zat. Toch probeerde ik in te zien dat wegvluchten niets zou uithalen. Deze gevoelens zou ik overal met mee meedragen.”

 

Hulp en herkenning

Anne besloot hulp te zoeken door te praten over haar ervaringen. En hier anders naar te leren kijken. “Ik voelde heel veel herkenning van mijn gevoel. Dat was voor mij in die fase heel belangrijk. Daardoor leerde ik dat ik niet de enige ben die deze gevoelens van ontworteling doormaakt na een lange reis. Dat dit juist best normaal is! Ik leerde er op een andere manier mee omgaan. En tegelijkertijd zijn we gaan onderzoeken waar ik met mijn leven naartoe wilde, waar ik nu echt van droom. Daardoor voelde het helemaal niet zwaar. Ik voelde me juist begrepen en in de goede richting begeleid. Nu, een jaar later, gaat het gelukkig weer goed met me. En Nederland? Daar kan ik wel weer van genieten.”

Herken jij je in dit verhaal? En wil jij ook naar je dromen blijven toe bewegen? Samen kunnen we op zoek de balans in jouw (reizende) leven.

NB: Alle geïnterviewden hebben expliciet meegewerkt aan een interview en toestemming gegeven voor het delen van hun persoonlijke verhaal. Zonder deze toestemming wordt niets geopenbaard.

Verder lezen?

Uitdagingen van digitale nomaden

Uitdagingen van digitale nomaden

Uitdagingen van digitale nomaden4 mei 2019Een locatie onafhankelijke, reizende levensstijl als digital nomad. Voor veel mensen klinkt dat als muziek in de oren. Elke dag cocktails en werken op parelwitte stranden. Is dat beeld wel realistisch? Een van mijn cliënten...

Hoe ik locatie onafhankelijk psycholoog werd

Hoe ik locatie onafhankelijk psycholoog werd

Hoe ik locatie onafhankelijk psycholoog werd3 maart 2019Het is half 7 's avonds. Ik klap mijn laptop open en kijk uit het keukenraam. Terwijl ik mijn agenda open bedenk ik me hoe anders mijn werkdagen voorheen waren, toen ik nog als psycholoog op kantoor werkte. Hoe...

Grenzeloze therapie: online gesprekken overal ter wereld

Grenzeloze therapie: online gesprekken overal ter wereld

Grenzeloze therapie: online gesprekken overal ter wereld2 feb 2019Met de opkomst van internet zijn steeds meer banen online uit te voeren. Maar hoe zit dat bij een baan als psycholoog? Kan dat online? Werkt dat wel, online gesprekken voeren? Kun je dan wel een...

Dit bericht delen?